Torii uit duizenden in Kyoto

Mijn Lonely Planet had me met geen mogelijkheid voor kunnen bereiden op het spectaculaire Fushimi Inari-Taisha. Ik had geen idee wat ik ervan kon verwachten, maar op mijn allerallerlaatste middag in Kyoto besloot ik er toch naartoe te gaan. Het plaatje met de tientallen torii bij het hoofdstuk Kyoto Highlights kreeg ik namelijk maar niet uit m’n hoofd..

Vrij vertaald uit mijn boekje zou Fushimi Inari-Taisha een heiligdommencomplex zijn, en dat beschrijft de Inari berg met duizenden torii inderdaad wel goed. Torii is de naam die gebruikt wordt voor de felgekleurde oranje ‘poorten’ die door heel Japan te vinden zijn, en die de ‘gewone mens’ toegang verschaft tot de wereld van de heiligen. Mijn Japanse vriendin Satoko legde me eerder al uit dat dit ook de reden is waarom men vaak even stil staat voor de poort en een buiging maakt, voordat ze onder de torii doorlopen.

Aangekomen bij het Fushimi Inari-Taisha complex, aan de voet van de Inari berg (daar waar de gelijknamige god van onder meer de goede oogst, voorspoed, sake en rijst wordt geëerd), werd ik in no-time opgezogen door de mensenmassa. En dat had natuurlijk geen verrassing mogen zijn, want tot nu toe had ik me bij iedere highlight in Kyoto als een haring in een ton gevoeld.

Dat ik een heiligdom had betreden werd al snel duidelijk toen ik plukjes mensen wensen zag opschrijven op een mini torii of een klein vosje. Ik vond ook al snel de eerste feloranje gallerijen, de naam die men gebruikt voor de rijen aaneengesloten torii. Het tafereel was prachtig, als ik nu toch alleen even die hordes mensen weg kon denken.. Maar dat kostte me meer moeite dan ik zou willen toegeven. Want hoe mooi het ook was, ik kon werkelijk geen foto maken zonder een duckfacende toerist erop.

Enigszins bedwelmd door de drukte liep ik dan ook vrij snel door naar het vier kilometer lange pad, waarmee de berg haar bezoekers naar een veelbelovend uitzicht op de top brengt. Na nog geen vijf minuten lopen had ik de ergste drukte al achter me gelaten en na twintig minuten kwam ik wonderbaarlijk genoeg geen (levende) ziel meer tegen.

Helemaal alleen was ik overigens niet, want ik werd de hele weg gezelschap gehouden door stenen vossen in rode pakjes, waarvan velen een sleutel in hun bek hadden. Later zou ik lezen dat die sleutel toegang geeft tot de graanschuur en dat de vossen via de nagelriemen bezit kunnen nemen van de mens. Ben ik dus nog goed weggekomen..

Het kostte me anderhalf tot twee uur om de top te bereiken en te kunnen genieten van het uitzicht over de stad. Niets zou die dag echter mooier zijn dan de eenzame wandeling onder de duizenden torii, en onbedoeld had ik in Kyoto ‘the best for last’ bewaard..😊

In Japan bezocht ik naast hoofdeiland Honshu, ook Shikoku-eiland, waarover ik al eerder blogde in Pelgrim voor één dag en Op een ieniemienie fiets over de Shimanami Kaido.

2 reacties Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s