Airbnb’en bij de liefste familie van Florence

Het is tien voor half twaalf als de piloot het vliegtuig neerzet op de landingsbaan van Aeroporto di Firenze-Peretola. De laatste bus naar de stad zal die avond om kwart voor twaalf vertrekken dus ik wip ongeduldig op en neer op mijn stoel. Ik ben deze keer zo slim geweest om een stoel voorin het vliegtuig te kiezen; meestal ga ik namelijk zo ver mogelijk naar achteren zitten omdat ik ooit eens heb gelezen dat dat veiliger zou zijn. De prijs die je voor die (schijn)veiligheid betaalt is dat je het vliegtuig standaard als laatste verlaat. Als tien mintuten later eindelijk de deuren open gaan wurm ik me langs de andere passagiers naar buiten en zigzag ik door de mensenmassa naar de uitgang. Eenmaal buiten zegt mijn telefoon dat ik nog drie minuten heb om de bus te vinden. Ik kijk gehaast om me heen en zie helemaal aan de achterkant van het busplatform één bus staan. Als ik de andere kant op kijk zie ik een immens lange rij mensen bij de taxistandplaats staan. Oké , die bus moet ik halen denk ik en ik zet ’t op een rennen. Als ik bezweet bij de bus aankom zie ik tot mijn opluchting dat er nog een groepje mensen bij de deur staat te wachten. Vijf minuten later klappen de deuren van de bus met een zucht dicht en sta ik met een voldaan gevoel ingeklemd tussen de cheape toeristen, frivole Italianen en  koffers en tassen vol baggage. Florence here I come!

Piazza santo spirito & Ponte Vecchio 
De eerste nacht breng ik door in een overpriced ‘dertien in een dozijn’ hostel. De volgende ochtend vertrek ik daarom al vroeg en ga ik op zoek naar een ontbijtje. Ik vind een superschattig Italiaans bakkertje waar ze naast heerlijk brood ook grenola met vers fruit, koffie en kleine zoete baksels serveren. Na deze (voor mij) ideale start van de dag ga ik op verkenning uit in de wijken Oltrarno en San Niccolò, het nog relatief rustige en, volgens mijn internetbron, authentieke Italiaanse gedeelte van de stad. Ik kom langs een levendig plein waar een groepje jongens een potje voetbal speelt en opa’s en oma’s een praatje met elkaar maken op de bankjes die het plein omringen. Nadat ik een half uur van het gemoedelijke tafereel heb genoten vervolg ik mijn weg naar de beroemde Ponte Vecchio brug. Na de rust op het plein heb ik moeite met de ontelbare toeristen die hier als mieren tussen de standjes over de brug krioelen. De kleine goudsmidwerkplaatsen waar de brug zijn roem aan te danken heeft lijken hun sprankelende kleur te verliezen door de grijze mensenmasssa. Het uitzicht over de Arno rivier is echter prachtig en als ik in de verte tuur denk ik bovendien het uitzichtpunt te spotten waarover ik eerder heb gelezen.

Betoverend uitzicht vanaf piazzale Michelangelo
Ik verlaat de drukke brug en zoek mijn weg door de nauwe straatjes omhoog richting het uitzichtpunt van piazzale Michelangelo. Het is 25 graden en dat begin ik al snel te voelen. Eenmaal boven is het wederom volgepakt met toeristen, maar het uitzicht over de rivier en de rondom liggende valleien maakt dat meer dan goed. Vanaf hier tel ik de elf bruggen die stad is rijk is en mijmer ik over het vroegere leven op en langs de rivier. Ik stel me kleine bootjes voor die allerhande handelswaar vervoeren en uit het raam hangende vrouwen die al met elkaar kletsend de was ophangen. Op de weg terug kom ik langs een mooie rozentuin, Giardino delle Rose, waar ik me voor de rest van de middag neerstrijk en geniet van het zonnetje en de geurende bloemen.

Met de bus naar de buitenwijken
Op het station vraag ik een paar uur later welke bus ik moet nemen om bij mijn Airbnb te komen. ‘Bus 14 vanaf die hoek daar’ wijst de vriendelijke man achter het loket. Als ik een paar minuten later bij ‘die hoek daar’ aan kom, komt er al snel een bus aan, 14C staat er op de voorkant. Ik vraag me af of die C erop duidt dat er in ieder geval ook een A en een B bus zijn. De buschauffeur bevestigt mijn vermoeden en vertelt me met drukke handgebaren dat ik 14A moet hebben. Een klein kwartier later stap ik in bus 14A en na ongeveer twintig minuten tuffen verruilen we de drukke straten voor brede doorgaanse wegen langs grote bungalows. Omdat ik abusievelijk te vroeg uitstap moet ik nog een stuk lopen, maar twintig minuten later sta ik dan toch voor een mooie grote condo met drie wild kwispelende honden achter het hek. Ik druk op de bel, dit moet het zijn.

Waakhonden & Italiaanse gastvrijheid
De charmante zoon des huizes verwelkomt me vriendelijk bij de deur, net als de drie ‘waakhonden’ die enthousiast tegen me opspringen. Het huis van de Italiaanse familie, dat bestaat uit een gezin van vier (exclusief furry friends), is werkelijk om door een ringetje te halen. De keuken en de badkamers (ja, meervoud) zijn brandschoon. De grote zithoek is warm ingericht en de wanden zijn bekleed met kleurrijke kunstwerken en lange rijen boeken. Nadat ik mijn spullen in een klein slaapkamertje heb gedropt vraagt de familie of ik soms mee wil eten. Ik knik gretig, want natuurlijk wil ik dat wel.

Familieliefde & huisgemaakte risotto agli spinaci 🙂
Als ik even later gedouched heb geniet ik in de tuin nog een uurtje van het gezelschap van de harige vrienden van de familie. Drie honden en vier katten hebben ze maar liefst, allemaal met een eigen verhaal en allemaal net zo lief. Zoonlief staat inmiddels al bijna twee uur in de keuken en de heerlijke geur van huisgemaakt Italiaans eten waait door het keukenraampje mijn neus in. Een half uur later roept de familie me aan tafel, waar net een grote dampende pan met spinazie risotto geserveerd wordt. Het eten is heerlijk en de familie is ontzettend open en gastvrij. De heer des huizes vertelt over hun eigen bedrijf dat ze hier nu al een paar jaar runnen en waarvoor ze ook regelmatig naar het buitenland reizen, maar ook over de dromen die ze nog hebben voor de toekomst. Met name Patrizia (de moeder van de familie) heeft in het verleden veel alleen gereisd en ik zie de sprankeling in haar ogen als ze over haar trips naar Japan en de VS vertelt. Het huis is zo warm en de familie zo lief dat ik er stil van word. Na het toetje van zelfgemaakt ijs trek ik me daarom terug in het kleine slaapkamertje en val al mijmerend over alle opgedane indrukken van vandaag in slaap.

’s Ochtends vertrek ik, na de familie honderd keer bedankt te hebben, wederom op tijd. Patrizia komt vlak voor ik de deur dicht trek nog speciaal in haar pyjama haar bed uit om me een afscheidszoen te geven. Daarna is het toch echt tijd om te gaan. Dit keer loop ik in een keer naar de goede bushalte en al wachtend in het bushokje bedenk ik me hoe bevooroordeeld ik ben geweest over de Italianen. Ik zag ze voor me (denk ik nu met schaamrood in m’n nek) als luid, oppervlakkig en misschien zelfs een beetje arrogant. Maar het tegenovergestelde bleek in ieder geval voor deze familie waar, die me vol liefde verwelkomde in hun warme Florentijnse huis. ❤

In Italië bezocht ik ook Napels, Pompeii en de Vesuvius!

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Karin van Verseveld schreef:

    Mooie stad Florence. Ben er voor mijn werk geweest in 2015. Genoten van je prachtige verhaal.
    Groetjes Karin

    Like

    1. Tnx Karin! ❤ Ik vond het ook een prachtige stad, alleen heel heel veel toeristen haha, maar goed wat wil je met al dat moois..

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s