Oranje kloosters hoppen in het onaardse Meteora

Het begint al te schemeren als ik aan kom bij hostel Meteora (hoe toepasselijk kan een naam zijn?) in het stadje Trikala. De eigenaar van het hostel oogt moe en onthaalt me niet erg enthousiast. Hij biedt me wel trots een zelfgemaakt alcoholisch drankje aan. Ik bedank vriendelijk, maar dat is niet de bedoeling. Hij staat er op dat ik het magische goedje probeer, ‘dat is traditie!’ zegt hij, ondertussen het glas heffend. Iedere gast krijgt bij aankomst deze huisgemaakte lekkernij en hij drinkt altijd een glaasje mee, vertelt hij met dubbele tong. Ik ben duidelijk niet de eerste gast die vandaag arriveert.

Boemeltreinen van Thessaloniki naar Trikala
Mijn reis begon vanmorgen in een boemeltreintje vanuit Thessaloniki. De trein zat mutvol en samen met mijn, op het station van Thessaloniki nieuwgemaakte, Vlaamse reisvriend, wiens naam ik helaas vergeten ben, stonden we de hele reis tussen heel veel Griekse mensen en tassen vol baggage. Drie uur later kwamen we aan in Trikala en daarmee kwam onze kortdurende vriendschap tot een einde. Ik vervolgde mijn weg naar het hostel waar een nieuwe gelegenheidsvriendschap ontstond, en wel met Canadees Mathieu. Mathieu was minimaal drie jaar jonger dan ik en was bijna aan het einde van zijn Europe tour, welke voornamelijk in het teken had gestaan van party, party en nog meer party.

Van verveeld Facebooken naar de paradijselijke Meteora kloosters
Die drie uur durende treinreis had ik niet afgelegd om het typisch Griekse, maar ietwat treurige Trikala te bezoeken. Nee, ik kwam hier voor de mysterieuze Meteora kloosters. Ik leerde over het bestaan van deze op hoge rotsen gebouwde oranje wondertjes tijdens een namiddag verveeld scrollen op Facebook. Ik kreeg de monasteries (dat klinkt toch net iets mysterieuzer dan kloosters hè 🙂 ) niet uit m’n hoofd en moest en zou ze in het echt bewonderen. Vanuit Trikala zou het dorpje Kalambaka, de toegangspoort naar het Meteoraparadijs, in slechts 40 minuten per bus te bereiken zijn. Versgemaakte vriend Mathieu vertelde me bovendien dat hij er gisteren ook was geweest en bereid was om als gids te fungeren. Minder goed nieuws was dat hij gisteren niets van de kloosters had gezien vanwege zeer dichte mist. Maar goed, gisteren was gisteren en we spraken af dat we het morgen opnieuw zouden proberen.

Met de bus naar Kalambaka
De volgende morgen komen we na een korte busreis door het plattelandslandschap van Thessalie aan in Kalambaka. Nadat we rantsoen hebben ingeslagen beginnen we aan de tocht naar boven. Als vanzelfsprekend leidt Mathieu de weg. Het pad loopt door bebost gebied dat naarmate we stijgen steeds kaler wordt. Tot ons groot ongenoegen wordt het naarmate we klimmen ook steeds mistiger. Het eerste klooster, de Agios Nikolaos Anapafsas monastery, zien we dan ook pas als we zo’n beetje de drempel over struikelen. Bij de poort worden we opgewacht door een in het wit geklede monnik die ons vriendelijk toeknikt. Het klooster is werkelijk prachtig, maar de dichte mist maakt het feloranje dof en doet het ongetwijfeld spectaculaire groen op de achtergrond vervagen.

Tijdens mijn research kwam ik erachter dat van de 600 monasteries die op de rotsen gebouwd zijn, er vandaag de dag nog maar zes in tact zijn. De kloosters worden nog altijd bewoond door monikken die bezoekers uit alle windstreken onderwijzen over de historische architectuur van de kloosters en de indrukwekkende natuur eromheen.

Aziaten in Griekenland
We vervolgen dapper onze weg, maar een lichte, door de mist veroorzaakte, teleurstelling kunnen we allebei niet verbergen. Op de asfaltweg komen we bussen vol aziaten tegen die zich bij het volgende klooster, de Agios Stefanos monestary, blijken te verzamelen. Nadat we het klooster hebben bekeken, halen we onze lunchpakketjes uit de tas en aanschouwen we de selfiemakende Japanners en de luid wijzende en grappenmakende Chinezen. Als ze weer in hun bussen stappen, en hun weg naar de volgende monastery vervolgen, nemen ze tot onze grote vreugde de mist met zich mee. Het zojuist nog overvolle Agios Stefanos klooster hebben we plots helemaal voor onszelf! Net als de andere kloosters ligt ze op een prachtige rotsformatie, welke is ontstaan door heftige wind en watererosie, zo leer ik uit mijn Lonely Planet. Eeuwen geleden overheerste niet de groene bomen, maar het verwoestende zout van de zee hier namelijk nog.

Leven op een toren van rotsen
Al etend mijmer ik over hoe het leven bovenop de rotsen torens er vroeger aan toe zal zijn gegaan. Ruim 1200 jaar geleden beklommen einzelgängers als eerste de rotsen op zoek naar rust en eenzaamheid. Een paar eeuwen later voegden verdreven monikken zich bij hen en weer een paar honderd jaar later werden de eerste koosters op de rotsformaties gebouwd. Touwen en houten ladders waren het enige transportmiddel naar boven en ik kan me voorstellen dat dat op stormachtige dagen niet altijd rooskleurig afliep.

Mijn persoonlijke favoriet: het Varlaäm klooster
De route gaat voort over strak asfalt en in de verte zien we de mooie Varlaäm monestary al liggen. Gehuld in laaghangend wolkendek en omgeven door mooi groen, knallen de oranje tinten vanuit de panorama naar voren. We lijken niet heel dicht bij haar in de buurt te kunnen komen, maar dat lijkt het Varlaäm klooster alleen maar geheimzinniger te maken. Ik stel me monikken voor die binnen mediteren en muziek maken. Ik voel me (letterlijk) in de wolken en geniet van de stilte. Het prachtige Meteora landschap heeft mijn verwachtingen meer dan overtroffen, want wat is het hier ontzettend mooi! En hoe is het mogelijk dat we deze bijzondere plek bijna helemaal voor onszelf hebben?

Eenmaal terug in Kalambaka, waar ik de bus terug neem naar Trikala en Mathieu verder trekt om nog een paar dagen de beest uit te hangen in Thessaloniki,  nemen we afscheid. In de bus denk ik na over hoe onverwachte momenten en ontmoetingen zo schijnbaar moeiteloos op hun plek kunnen vallen. Want zonder Mathieu had ik het begin van de trail naar boven waarschijnlijk met geen mogelijkheid kunnen vinden, en zonder de bussen vol Aziaten hadden we daarna niet zo intens kunnen genieten van de leegte en de eenzaamheid tussen de felgekleurde oranje wereldwondertjes.

Eigen ervaring?
Ben je zelf ook weleens in Meteora geweest en vond je het net zo bijzonder als ik? Of ben je ergens anders in Griekenland geweest waar ik zeker ook nog heen moet? Deel dat dan met me in de reacties hieronder! 🙂

Ik kwam in Meteora terecht op mijn reis per trein vanaf Amsterdam naar Athene. Deze reis begon op Amsterdam centraal, van waaruit ik per trein naar München en vervolgens per bus naar Zagreb en Belgrado reisde. Ik nam de bus van Belgrado naar Sofia en vanuit daar kwam ik uiteindelijk met de trein via Thessaloniki, Trikala en Meteora in het historische Athene terecht. ❤

Follow my blog with Bloglovin

3 reacties Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s